żurawina błotna
Płożąca się, skąpo ulistniona krzewinka, dorastająca do jednego metra długości, szeroko rozpowszechniona na torfowiskach środkowej i północnej Europy oraz Ameryki Północnej (charakterystyczna dla tundry, u nas dość rzadka). Roślina wykształca zimotrwałe, drobne, brzegiem podwinięte liście o charakterystycznej sino białej powierzchni dolnej. Różowe kwiaty, na długich szypułkach, wyrastają po na szczytach gałązek. Owocem jest soczysta, kulista, czerwona jagoda o średnicy do cm, wyróżniająca się kwaśnym, orzeźwiającym smakiem. Owoce żurawiny dojrzewają zwykle we wrześniu. Odznaczają się dużą odpornością na mróz i mogą pozostawać na gałązkach aż do wiosny.
Surowcem są świeże owoce, zebrane po przemarznięciu, z których przygotowuje się przede wszystkim sok lub inne przetwory, np. kisiele. Żurawina zawiera witaminy: C, B1, B2, PP, P, prowitaminę A, kwasy organiczne (głównie cytrynowy i benzoesowy), cukry (fruktoza , glukoza i niewielkie ilości sacharozy), pektyny, antocyjany i składniki mineralne (miedź, molibden, żelazo, mangan, wapń, glin, cynk, srebro i kobalt). Lek witaminowy stosowany głównie w przeziębieniach i innych chorobach infekcyjnych, często jako orzeźwiający, gaszący pragnienie napój. W tym celu można używać dostępny w handlu – 1 łyżeczka soku na szklankę przegotowanej wody. Owoce żurawiny wpływają korzystnie na procesy trawienia, zwłaszcza pry obniżonej kwasowości soku żołądkowego, polepszają przyswajanie żelaza z pożywienia.