Zastosowanie rzewienia dłoniastego
Surowiec po wykopaniu oczyszcza się, myje, kroi na plastry lub duże kawałki i suszy w temperaturze stopni Celsjusza.
Po wysuszeniu ma żółtobrunatny kolor, wykazuje swoisty zapach i gorzkawy smak. W skład chemiczny rzewienia wchodzą pochodne antracenu (głównie antrachinon), garbniki, kwasy organiczne i inne. Wartość lecznicza surowca zależy od względnej zawartości związków antrachinonowych oraz garbników działających antagonistycznie (antrachinon – przeczyszczająco, garbniki – zapierająco, przeciwbiegunkowo). Roślina ma działanie głównie przeczyszczające, zależnie jednak od dawki surowca. Sproszkowany korzeń w dawce jednorazowe – g u ludzi dorosłych działa przeciwbiegunkowo, zaś w dawce – 2 g łagodnie przeczyszczająco. Po podaniu środka występuje ponadto zwiększone wydzielanie żółci i soku żołądkowego. Działanie przeczyszczające na jelito grube następuje po godzinach po zażyciu. Rzewień stosuje się przy zaparciach spowodowanych przede wszystkim zmniejszonym ruchem perystaltycznym jelit oraz zaburzeniami w wydzielaniu żółci, a także w zaparciach chronicznych, również wywołanych bezruchem, np. długotrwałym przebywanie w łóżku, w otyłości, w stanach spastycznych jelit, w zmniejszonym łaknieniu. W małych dawkach bywa podawany przy upośledzonym trawieniu spowodowanym zmniejszonym wydzielaniem soków trawiennych (najczęściej z surowcami gorzkimi, pobudzającymi procesy trawienia) lub w łagodnych biegunkach.