Wybór zawodu nie zawsze jest sprawą przypadku. Niektórzy – choć tacy są w mniejszości – od najwcześniejszego dzieciństwa mają w tym zakresie wyraźnie sprecyzowane plany. Trzeba oczywiście nie lada samozaparcia i wewnętrznej dyscypliny, aby te dziecięce plany wprowadzić w życie, są jednak osoby, którym się to z dużym powodzeniem udało. Często takie plany dotyczą zawodów związanych z jakąś misją na przykład lekarzy. Zdarza się, że to postanowienie związane jest z jakimś wydarzeniem, które miało istotny wpływ na czyjeś życie. Często lekarzami zostają osoby, które w dzieciństwie dzięki szybkiej interwencji medyka odzyskały zdrowie lub przeciwnie – osoby, które doświadczyły straty kogoś bliskiego właśnie przez błąd lekarski. Inni po prostu kontynuują rodzinną tradycję i zostają lekarzami tak jak rodzice i dziadkowie. Oczywiście najlepiej jeżeli lekarzem zostaje się z powołania, z wewnętrznej potrzeby. Z poczuciem misji wiąże się też wybór specjalizacji. Osoby, które faktycznie upatrują w zawodzie lekarza czegoś więcej niż tylko sposobu zarabiania na życie, wybierają tę gałąź medycyny, która ściśle wiąże się z ratowaniem ludzkiego życia. Często wybór na przykład chirurgii czy kardiologii wiąże się z chęcią sprostania wyzwaniom jakie niosą ze sobą te dziedziny medycyny. Specjaliści pomniejszych dziedzin medycyny często uważani są za ludzi, którzy chcieli zyskać status społeczny właściwy lekarzom, bez związanych z tym trudności. Tymczasem to bardzo błędne mniemanie. W przypadku problemów zdrowotnych dobry specjalista choćby od dziąseł jest tak samo ważny jak fachowiec od psychologii. Trudno w dziedzinie medycyny wyróżniać specjalizacje ważne i ważniejsze. Istnieją jednak specjalne dziedziny medycyny, skupiające osoby o szczególnych predyspozycjach. Mowa na przykład o onkologach, zwłaszcza tych zajmujących się chorobami nowotworowymi dzieci. Trudno pozostać w tej specjalizacji obojętnym na krzywdę bezbronnego dziecka. Trudno też posądzać takiego lekarza o wykonywanie swojego zawodu z nastawieniem na niebotyczne zyski.
