Wilżyna ciernista
Bylina lub niska krzewinka, która występuje dość często w stanie naturalnym w krajach Europy i Azji w miejscach suchych i piaszczystych. W Polsce spotykana głównie w zachodnich częściach kraju, na glebach zasadowych.
Jest to roślina dorastająca do 60 cm wysokości, która ma dołem ścielące się, a górą wzniesione łodygi, opatrzone licznymi cierniami. Liście trójlistkowe, górne pojedyncze, z towarzyszącymi przylistkami. Kwiaty motylkowe, różowe, rzadziej białe, wyrastają pojedynczo lub parami w kątach liści. Roślina kwitnie w drugiej połowie maja. Surowcem leczniczym są korzenie wilżyny wrastające głęboko w ziemię, silnie zdrewniałe i skręcone. Wykopuje się je późną jesienią lub wczesną wiosną w pierwszym lub drugim roku wegetacji. Po oczyszczeniu i wymyciu suszy się je w temperaturze około 45 stopni Celsjusza. Korzenie są bardzo twarde, zdrewniałe, walcowate lub skręcone, często spłaszczone i podłużnie bruzdowane. Nie mają zapachu, a smak słodkawy, drapiący. Wilżyna ma działanie silnie moczopędne (wydala się przy tym znaczna ilość mocznika i chlorków), pobudzające wydzielanie soków trawiennych, nieznaczne przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, w drobnych uszkodzeniach naczyń włosowatych w przewodzie pokarmowym, żółciopędne. Wilżynę ciernisto są stosuje się w stanach zapalnych nerek i dróg moczowych, szczególnie gdy w moczu znajduje się dużo śluzu, krwinek białych i czerwonych. Trzeba dodać, że wilżyna nie działa przy tym drażniąco. Wykorzystywana jest również w kamicy moczanowej oraz pomocniczo przewlekłym nieżycie przewodu pokarmowego, a także w chorobach reumatycznych i w niektórych chorobach skórnych.