Tatarak zwyczajny
Tatarak zwyczajny to bylina o wysokości 50-120 cm, o silnie rozwiniętym kłączy, z którego wyrastają mieczowate liście, na szczycie zaostrzone. Roślina wykształca łodygę trójboczną, u nasady czerwonawą, zakończoną kolbowatym kwiatostanem, złożonym z kwiatów drobnych, niepozornych, barwy żółto zielonkawej. Kwiaty tataraku w naszej strefie klimatycznej nie ulegają przekształceniu w owoce i roślina rozmnaża się jedynie wegetatywnie poprzez kłącza. Tatarak pochodzi z południowo-wschodniej Azji (do nas przywędrował prawdopodobnie z Tatarami, stąd nazwa rośliny). W Polsce występuje powszechnie, przeważnie w dużych zespołach nad brzegami wód stojących, w miejscach wilgotnych, bagnistych.
Surowcem są kłącza wykopane wczesną wiosną, oczyszczone z liści i korzeni, pokrojone i wysuszone w temperaturze nie przekraczającej 35 stopni Celsjusza. Zapach surowca mocny, swoisty, smak palący, gorzkawy. Skład chemiczny rośliny zawiera olejek eteryczny, substancje gorzkie, nieznaczne ilości garbników, śluz, składniki mineralne oraz witaminę C. Tatarak ma działanie pobudzające wydzielanie soków trawiennych, przeciwskurczowe, wiatropędne oraz słabo uspokajające i nasenne, zewnętrznie – przeciwzapalne, ściągające, przeciwbakteryjne. Roślina ma zastosowanie wewnętrznie w postaci naparu przy braku łaknienia, w przewlekłych stanach nieżytowych przewodu pokarmowego, wzdęciach, odbijaniach. Zewnętrzne – stany zapalne jamy ustnej i gardła (płukania), niektóre choroby skóry, w tym również do pielęgnacji skóry głowy przy łupieży i łojotoku. Tatarak można stosować także do kąpieli aromatycznych o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym.