świetlik łąkowy
Świetlik łąkowy to niewielka roślina roczna (do czterdziestu centymetrów wysokości), silnie rozgałęziona, o drobnych liściach.
Kwiaty dwuwargowe, białe lub bladoliliowe z fioletowymi żyłkami i żółtą plamką na dolnej wardze. W Polsce świetlik występuje pospolicie na wilgotnych łąkach, pastwiskach i brzegach lasów. Na tych samych miejscach może rosnąć wiele gatunków świetlika oraz mieszańców międzygatunkowych, które są do siebie bardzo podobne i mają taką samą wartość leczniczą. Surowiec stanowi górna część ziela. Świetlik zbiera się na początku kwitnienia (lipiec - sierpień) i suszy w cienkich warstwach, w cieniu. W lecznictwie można stosować również świeżą roślinę. Świetlik to skuteczny, delikatny środek używany między innymi w zapaleniu spojówek, nawet z ropną wydzieliną, jęczmieniu, zapaleniu brzegu powiek, nadwrażliwości na promieniowanie (lamp rtęciowych, ekranów telewizyjnych) oraz na alergeny (kurz, dym, spaliny samochodowe). Odwar ze świetlika przygotowuje się z jednej łyżki ziela na szklankę wody (do przemywania oczu i do okładów na powieki). Świetlik nie ma działania drażniącego, dlatego może być stosowany przez dłuższy czas. Często wykorzystuje się go w mieszankach z kwiatami bławatka i rumianku. (Napar do przemywania oczu: czterdzieści gram kwiatu bławatka zmieszać z trzydziestoma gramami ziela świetlika. Zaparzać łyżkę ziół na pół szklanki wody). Głównym składnikiem chemicznym jest glikozyd.