śliwa tarnina
Śliwa tarnina to ciernisty krzew do 3 metrów wysokości, pospolity w Polsce na nizinach i niżej położonych terenach górskich. Rośnie na słonecznych miedzach, zboczach i brzegach lasów, sadzony jest również w postaci żywopłotów.
Wykształca liście podłużnie eliptyczne, kwiaty pojedyncze, pięciokrotne, białe. Zakwita nim rozwiną się liście. Owocem jest kulisty, mały, soczysty pestkowiec, ciemnogranatowy z niebieskawym nalotem. Pestka owocu jest ściśle zrośnięta z miąższem. Świeże owoce mają kwaśny i bardzo cierpki smak. Do celów leczniczych zbiera się je od sierpnia do września natomiast do przetworów (dżemy, galaretki itp.) – późną jesienią, po przemarznięciu. Surowcem leczniczym są owoce oraz kwiaty tarniny, wykazujące odmienne działanie lecznicze. W przypadku łagodnych biegunek u małych dzieci stosuje się owoce, które działają podobnie jak jagody borówki czernicy (czarnej jagody). Owoce zawierają garbniki, pektyny, cukry, glikozydy antocyjanowe, ślady glikozydu cyjanowodorowego, kwasy organiczne, witaminę C i prowitaminę A. Kwiaty zaś zawierają związki flawonoidowe, składniki mineralne oraz cukry. Tarnina to wartościowy środek dietetyczny o łagodnym działaniu przeciwbiegunkowym i przeciwbakteryjnym. Stosuje się go w niespecyficznych biegunkach u małych dzieci, stanach nieżytowych żołądka, w mniejszym stopniu jelita cienkiego. By przygotować odwar należy pół łyżki owoców tarniny zalać szklanką wody i ogrzewać przez pół godziny, nie dopuszczając do wrzenia. Podaje się dzieciom po łyżce razy dziennie.