Skrzyp polny
Roślina występuje w stanie naturalnym w całej Europie, na północy Azji, Afryki i w Ameryce Północnej. W Polsce pospolity na nizinach i niższych terenach górskich. Jest to jedne z najbardziej rozpowszechnionych chwastów polnych, ogrodowych i łąkowych.
Spotykany również nad brzegami wód i w wilgotnych zaroślach. Ostatnio zasięg jego występowania zmniejsza się na skutek melioracji łąk, wapniowania i stosowania środków chwastobójczych. Jest to wieloletnia roślina, wysoka do 50 cm, o głęboko sięgających, wielopiętrowych pędach podziemnych – rozłogach. Pędy nadziemne skrzypu są dwojakiego typu. Wczesną wiosną wytwarzają się bezzieleniowe, proste, nierozgałęzione, żółtawe lub czerwonawe, soczyste pędy zakończone kłosem zarodnionośnym. Pędy te po dojrzeniu zarodników (od marca do maja) marnieją. Nieco później pojawiają się rozgałęzione choinkowo, zielone pędy płone. Żeberkowany pęd główny podzielony jest na węzły i międzywęźla. Węzły opatrzone są łuskowatymi, u szczytu zaostrzonymi, brunatnymi listkami zrośniętymi w postaci pochwy. Poniżej tej pochwy wyrastają okółkowe pędy boczne, również podzielone na międzywęźla. Są one zielone, a na przekroju widoczny jest charakterystyczny obraz równoramiennego krzyża (cecha odróżniająca ten gatunek od innych gatunków skrzypu). Surowcem leczniczym są płone pędy skrzypu polnego, „zielone choinki” zbierane podczas całego okresu wegetacji (od połowy lipca do końca sierpnia). Pędy ścina się na cm od ziemi i suszy na powietrzu w cieniu lub w suszarniach w temperaturze do 60 stopni Celsjusza.