Seler zwyczajny
Seler jest to roślina dwuletnia o silnie zgrubiałym korzeniu i nagiej, rozgałęzionej łodydze, dorastającej do 60 cm. Roślina kwitnie od czerwca do września.
Kwiaty drobne, żółtawobiałe zebrane są w krótkoszypułkowy baldach. Owocem jest brunatno szara rozłupka rozpadają ca się an dwie niełupki. Seler występuje niekiedy w stanie zdziczałym, ale najczęściej uprawia się go jako warzywo. Do celów kulinarnych używa się liści selera, zmięśniałych ogonków (z niektórych odmian uprawnych) oraz korzeni. Te same części rośliny mogą być również surowcem leczniczym. W całej roślinie występuje olejek eteryczny, flawonoidy, cukry i alkohole cukrowe, śluz, cholina, asparagina, witaminy: B1, B2, C i PP, karoten oraz znaczne ilości składników mineralnych (potasu, wapnia, fosforu). Sok i napar z korzeni stosuje się w chorobach pęcherza i w niewydolności nerek, pomocniczo w kamicy moczanowej, gośćcu, trądziku młodzieńczym, łojotoki. Zalecany w dolegliwościach wątroby, w zaparciach, zapaleniu skóry i pokrzywce alergicznej. Odwar z liści przepisywany był przez dawnych zielarzy jako środek do leczenia chrypki i stanów zapalnych górnych dróg oddechowych. Odwar ten pije się na czczo, najlepiej zmieszany z mlekiem. Napar z nasion bywa podawany przebolesnym miesiączkowaniu. Seler jest polecany przez dietetyków w kuracjach odchudzających, „;czyszczących krew”, remineralizujących. Podaje się go wówczas jako surówkę lub sok wyciśnięty ze świeżych zmiażdżonych korzeni.