Porzeczka czarna
Czarna porzeczka to krzew, osiągający wysokość do dwóch metrów, rozpowszechniony w Europie, spotykany w środkowej Azji. Uprawiany w wielu krajach.
Wykształca liście okrągławe, wcinane, wydzielające po roztarciu charakterystyczny zapach. Kwiaty w gronach; owocem czarna kulista jagoda. Surowcem stosowanym w lecznictwie są owoce oraz liście. Liście zawierają głównie garbniki, flawonoidy, nieznaczne ilości olejku eterycznego, kwasy organiczne oraz witaminę C. Owoce: źródło prowitaminy A oraz witamin B1, B2, E, K, PP, P. Znaczna zawartość witaminy C stawia czarną porzeczkę wśród najbogatszych w ten związek europejskich roślin sadowniczych. Poza tym owoce zawierają: flawonoidy, antocyjany, pektyny, cukry (fruktoza i galaktoza) i kwasy organiczne, składniki mineralne (potas i żelazo). Owoce mają działanie witaminowe, zaś liście moczopędne i przeciwzapalne. Wysuszone liście czarnej porzeczki, mogą być stosowane jako lek ziołowy, działający przeciwbiegunkowo i moczopędnie (w stanach zapalnych moczowodów i pęcherza) oraz wspomagająco w chorobie reumatycznej. Przetwory z owoców czarnej porzeczki (soki, przeciery, galaretki przygotowane na surowo lub pasteryzowane) znane są i cenione jako środki wzmacniające oraz zwiększające odporność organizmu. Z suszonych owoców można przyrządzać napary, wykorzystywane jako lek witaminowy, lekko przeciwzapalny, uzupełniający kurację chemioterapeutykami lub antybiotykami w anginach, zapaleniach gardła i jamy ustnej.