Połonicznik nagi
Połonicznik nagi występuje w stanie naturalnym w Europe, w północnej części Afryki i w Azji. W Polsce spotykany pospolicie na nizinach, nasłonecznych, suchych i piaszczystych stanowiskach – na nieużytkach, ugorach i przy drogach.
Jest to mała, niepozorna roślina, jedno- lub dwuletnia, o silnie rozgałęzionych, koliście ścielących się gładkich łodygach, długości do 15 cm. Ulistnienie w dolnych partiach łodyg naprzeciwległe, w górnych skrętoległe. Liście siedzące, drobne, jasnozielone. Kwiaty bardzo drobne, zbierane po w zwarte kwiatostany (wielkości główki szpilki) ułożone w katach liści. Owocem jednonasienny orzeszek. Roślina kwitnie i owocuje od czerwca do jesieni. Surowcem jest ziele połonicznika, tj. niezdrewniałe zielone części pędów, zebrane w początkowym okresie kwitnienia. Surowiec pachnie suszonym sianem, ma lekko drapiący, słonawy smak. Ma działanie słabo moczopędne, ułatwiające wydalanie jonów chlorkowych, sodowych i mocznika, przeciwskurczowe oraz dezynfekujące drogi moczowe po stosowaniu ziela obserwuje się niekiedy rozpuszczanie kamieni moczanowych, zwłaszcza gdy mocz ma odczyn zasadowy (alkalizację moczu można uzyskać pijąc odpowiednie wody mineralne. Połonicznik stosuje się w chorobach dróg moczowych, w stanach zapalnych pęcherza, miedniczek nerkowych (tu często w mieszance z kwiatami bławatka), przy bolesnym parciu na mocz i skąpomoczu. Najczęściej jednak połonicznik stosuje się w kamicy moczanowej i przy jej powikłaniach wywołanych zakażeniem.