Pokrzywa zwyczajna oraz pokrzywa żegawka
Oba gatunki roślin pospolicie występują w całej Europie środkowej i zachodniej Azji, Afryce, Ameryce Północnej jako rozpowszechnione chwasty. Pokrzywa zwyczajna jest byliną, której ciemnozielone liście oraz łodyga są pokryte parzącymi włoskami. Niepozorne, drobne, zielonkawe kwiaty tworzą kwiatostany, które wyrastają z kątów górnych liści. Owoc to szarożółty orzeszek. Roślina kwitnie od połowy czerwca do jesieni. Pokrzywa żegawka, w przeciwieństwie do pokrzywy zwyczajnej, jest rośliną jednoroczną, niższą, dorastającą do wysokości 50 cm. Cała roślina okryta jest silnie parzącymi włoskami. Nie różni się zasadniczo od pokrzywy zwyczajnej ani składem chemicznym, ani właściwościami leczniczymi.
Surowiec stanowią wysuszone liście pokrzywy zwyczajnej lub żegawki. Zbiera się je w ciągu lata, ścinając nadziemne pędy. Rośliny suszy się w cienkich warstwach w cieniu lub na słońcu, następnie oddziela liście od łodyg i zanieczyszczeń. Wysuszona pokrzywa jest bezwonna, smak ma słonawy, nieco gorzki. Świeże, zwłaszcza młode liście mają jeszcze cenniejsze właściwości lecznicze niż suszone, dlatego należy je jeść jako sałatki, „fałszywy szpinak” lub zupę ziołową. W kuchni rosyjskiej podaje się dużo potraw ze świeżych liści pokrzywy, zalecanych szczególnie anemicznym, chorowitym dzieciom oraz młodzieży w niektórych schorzeniach skóry (na przykład w trądziku).