Podagrycznik pospolity
Jest to bylina o czołgającym się kłączu i długich podziemnych rozłogach, rozpowszechniona w całej Europie i Ameryce Północnej. W Polsce rośnie masowo w wilgotnych miejscach, w cienistych lasach liściastych, zaroślach, na łąkach i przy drogach, głównie jako uporczywy chwast ogrodowy.
Podagrycznik ma prostą, bruzdowaną, w górze rozgałęzioną łodygę, rosnącą do wysokości 60, a nawet 90 cm. Liście są podwójnie trójdzielne, podłużnie jajowate, na szczycie zaostrzone. Kwiatostanem jest 10-20-szypułkowy baldach, złożony z białych, rzadziej różowych, drobnych kwiatów. Owocem jest dwurozłupka. Roślina kwitnie od czerwca do sierpnia. Podagrycznik ma specyficzny, słaby zapach, przypominający marchew. Surowcem jest ziele podagrycznika, rzadziej używane są korzenie i kłącza. Często na wiosnę je się młode listki podagrycznika jako sałatę w połączeniu np. z liśćmi mniszka lub przygotowane podobnie jak szpinak, a także dodaje się je jako składnik wiosennej „zielonej zupy”. Świeże liście można również zakwaszać (kisić), podobnie jak liście kapusty. W Polsce już w XIV wieku podagrycznik uważany był za cenne warzywo. Obecnie w kuchni niemieckiej lub rosyjskiej jest często wykorzystywany (np. polecany jako zupa „biwakowa” na wycieczkach). Przy zbieraniu podagrycznika należy zwrócić uwagę na właściwe rozpoznanie rośliny, gdyż bardzo jest podobny do niego świerząbek korzenny, którego nie używa się ani w lecznictwie, ani w praktyce kulinarnej.