Perz właściwy czyli perz biały
Perz właściwy to pospolity chwast pól i ogródków.
Wykształca długie, nawet kilkumetrowe rozgałęzione pędy podziemne (kłącza). Jest to roślina trwała i jako chwast niezwykle uciążliwa, trudna do wytępienia. Wykształca łodygi węźlaste, kolankowato zgrubiałe, liście wstęgowate, zielone lub sinozielone, na szczycie zaostrzone. Gęste kłosy złożone z kwiatowych kłosków umieszczone są na zakończeniach pędów. Owocem jest ziarniak. Surowcem leczniczym są kłącza perzu zebrane jesienią (wrzesień – październik) lub wczesną wiosną (marzec) przed rozpoczęciem wegetacji rośliny. Perz zbiera się zwykle w czasie zabiegów agrotechnicznych. Surowiec powinien być mięsisty i kruchy (ze zbioru letniego jest zbyt cienki i słomiasty). Suszy się go w przewiewie w temperaturze do 40 stopni Celsjusza, często przerzucając. Po wysuszeniu i pokrojeniu jest podobny do sieczki (ciętej słomy), koloru jasnożółtego. Jest bez zapachy i ma słodkawy smak. Perz jest często i chętnie stosowany w leczeniu niektórych chorób układu moczowego, zwłaszcza kamicy i jej powikłań, stanów zapalnych pęcherza moczowego oraz nerek przy jednoczesnym występowaniu obrzęków. Polecany także jako środek wspomagający w kuracjach prowadzonych antybiotykami lub chemioterapeutykami. Bywa stosowany w terapii niektórych przewlekłych schorzeń skóry, występujących na tle upośledzonej czynności układu moczowego i wątroby.