Orzech włoski
Jest to okazałe drzewo wyrastające do 20 metrów wysokości, pochodzące z południa Europy i Azji Mniejszej. W Polsce hodowane w parkach i ogrodach. Korona drzewa silnie rozrośnięta, bogato ulistniona. Liście złożone, nieparzysto pierzaste. Owocem jest orzech – duży, owalny pestkowiec, okryty grubą, zieloną naowocnią. Dojrzewa we wrześniu i październiku.
Surowiec stanowią liście, naowocnia (zielona łupina) lub całe niedojrzałe owoce. Liście zbiera się w czerwcu, zrywając je z ogonkami z odrostów lub gałęzi; suszy w temperaturze nie przekraczające 35 stopni Celsjusza. Młode liście podczas suszenia nieco ciemnieją. Surowiec nie pachnie, smak ma ściągający, gorzkawy. Łupiny orzecha odrywa się z niedojrzałych owoców w sierpniu i natychmiast suszy. W liściach i zielonych łupinach głównym składnikiem są garbniki, podoczne kwasu elagowego, ponadto występują związki chinonowe, flawonoidy, witamina C, karotenoidy i kwasy organiczne, ślady olejku eterycznego. Zielona łupina jest bogatsza w garbniki, związki chinonowe i witaminę C. Roślina ma działanie ściągające, przeciwbakteryjne, przeciwkrwotoczne, odtruwające. Wodne wyciągi z surowca podane do wewnątrz działają ściągająco oraz gojąco w nieżytach przewodu pokarmowego i stosowane są jako środek przeciwbiegunkowy. Zewnętrznie wykazują działanie ściągające i przeciwbakteryjne. W medycynie ludowej surowiec ten uważany jest również za skuteczny środek przeciwko robakom.