Ogórecznik lekarski
Roślina jednoroczna lub dwuletnia, wysokości cm, gęsto białawo owłosiona. Pochodzi z krajów śródziemnomorskich, obecnie rozpowszechniona prawie na całym obszarze Europy i Ameryki Północnej. W Polsce spotykana jako zdziczały chwast ogrodowy albo roślina uprawna przeważnie w pobliżu pasiek, gdyż jest miododajna. Łodygi ogórecznika są grube, soczyste, wyprostowane, górą rozgałęzione wiechowato.
Kwiaty promieniste, błękitnego koloru, zebrane na szczytach łodyg w okazałe baldachogrona. Roślina kwitnie od czerwca do sierpnia. Ogórecznik lekarski zapachem i smakiem przypomina ogórek (stąd nazwa), dlatego też w wielu krajach świeże listki tej rośliny są popularnym dodatkiem do różnych sałatek jarzynowych, sosów, zapiekanek itp. Wysuszone ziele ogórecznika służy do sporządzania herbatek leczniczych o wielostronnym zastosowaniu. Ziele ogórecznika zbiera się w początkach kwitnienia rośliny, suszy się w cienkich warstwach na powietrzu lub w suszarniach w temperaturze do 40 stopni Celsjusza. Wysuszony surowiec należy przechowywać w szczelnie zamkniętych naczyniach, chronić przed światłem i wilgocią. Złożony skład chemiczny rośliny warunkuje wielostronne jej zastosowanie, m.in. w stanach chorobowych, które wymagają pobudzenia czynności wydzielniczych nerek, oskrzeli skóry. Ogórecznik ma korzystny wpływ na usprawnienie procesów trawienia i wydalania, co poprawia wygląd skóry, zwłaszcza w okresie pokwitania.