Nagietek lekarski
Nagietek rośnie dziko od obszarów Morza Śródziemnego po Iran, uprawiany w Europie, Ameryce Północnej i Azji. W Polsce pospolity w ogródkach, niekiedy zdziczały na polach i ugorach.
Jest ot roślina jednoroczna, dorastająca do 50 cm wysokości, o wzniesionych, rozgałęzionych, soczystych i łamliwych łodygach. Wierzchołki rozgałęzień łodyg zakończone są pojedynczymi żółtopomarańczowymi koszyczkami kwiatowymi. Najcenniejsze odmiany pełnokwiatowe mają koszyczki złożone głównie z kwiatów języczkowych. Roślina kwitnie od czerwca do późnej jesieni. Owocem jest sierpowato wygięta niełupka, na grzbiecie kolczasto chropawa. Cała roślina jest delikatnie, miękko owłosiona, posiada gruczoły wydzielnicze, które nadają jej pewną lepkość i wydzielają balsamiczny zapach. Surowcem leczniczym są całe, wysuszone koszyczki kwiatowe lub częściej płatki wyskubane koszyczka, czyli kwiat języczkowy, tylko o zabarwieniu pomarańczowym. Surowiec pochodzi z odmian uprawnych wielko- i pełnokwiatowych o zabarwieniu kwiatów intensywnie pomarańczowym. Nagietki zbiera się stopniowo w miarę zakwitania rośliny, zwykle w połowie lipca, w czasie suchej, słonecznej pogody. Kwiaty suszy się na powietrzu w cieniu w cienkich warstwach lub w suszarniach w temperaturze do czterdziestu stopni Celsjusza. Dobry surowiec powinien mieć ciemnożółtą lub pomarańczową barwę, słaby, charakterystyczny aromat i gorzkawy smak.