łopian większy czyli łopuch
Jest to roślina dwuletnia, wykształcająca gruby, mięsisty, wrzecionowaty korzeń długości do 60 cm. W Polsce rośnie często przy drogach, na porębach, przy płotach, na brzegach lasów i zagajników, w ogrodach, na rumowiskach, przeważnie na glebie gliniastej. W pierwszym roku wegetacji wykształca rozetę dużych i szerokich liści.
W drugim roku wyrasta sztywna, czerwonawa łodyga, wysoko od do 1 metra. Liście łodygowe są duże, górne pod spodem szare. Kwiatostan stanowią kuliste koszyczki kwiatowe purpurowe lub różowe. Okrywy koszyczka są zielone, szydlaste, na szczycie haczykowate, dlatego koszyczki łatwo przyczepiają się do ubrań lub do sierści zwierząt. Roślina kwitnie od lipca do sierpnia. Owocem są drobne niełupki. W lecznictwie ludowym wykorzystuje się również inne gatunki łopianu, spotykane u nas w kraju: łopian pajęczynowaty, łopian gajowy i łopian mniejszy. Surowiec jest podawany do wewnątrz głównie w przypadkach różnych chorób skórnych, wywołanych niewłaściwym przyswajaniem substancji odżywczych i wydalaniem toksycznych produktów przemiany materii, np. okresowo w czasie pokwitania. Surowiec może być wykorzystany w lekkich nieżytach przewodu pokarmowego wywołanych słabym wydzielaniem żółci i soku trzustkowego, działa pomocniczo w chorobie reumatycznej. Często używa się łopianu do leczenia chorób skóry na tle łojotokowym (trądzik, łupież itp.) w postaci okładów, przemywań, maseczek kosmetycznych i ako dodatku do kąpieli leczniczych.