Len zwyczajny
Len to cenna, od dawna znana roślina uprawna, dostarczająca włókien na tkaniny oraz nasion oleistych, wykorzystywanych przez przemysł i lecznictwo. Uprawiana jest w odmianach włóknistych i oleistych. Dla potrzeb lecznictwa wykorzystuje się odmiany wielkonasienne. Jest to roślina jednoroczna, wysokości cm, skąpo ulistniona. Na rozgałęzieniach pędów wykształcone są pojedyncze pięciopłatkowe, błękitne kwiatki. Owocem są pięciokomorowe torebki, zawierające 10 błyszczących żółtobrunatnych, spłaszczonym nasion, które dojrzewają w lipcu i sierpniu.
Nasiona lnu, tzw. siemię lniane, są surowcem leczniczym. W skład chemiczny lnu wchodzą: śluz, tłuszcz (tzw. olej lniany), znaczne ilości białka, kwasy organiczne, glikozyd cyjanogenny – linamaryna, enzym linaza, fitosterole, składniki mineralne. Głównymi składnika mi śluzu są cukry: galaktoza, arabinoza, ramnoza, ksyloza oraz kwasy galakturonowy i mannuronowy. Ze względu na zawartość luzu len stosowany jest jako lek powlekający, osłaniający, zmiękczający, ułatwiający odkrztuszanie (w suchym, męczącym kaszlu), w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, w nadkwaśności, a także jako środek łagodnie przeczyszczający. By przygotować kleik lniany należy zalać całe, nierozdrobnione nasiona lnu letnią wodą. Po kilku godzinach kleik odcedzić przez gazę lub sitko. Skuteczniejsze działanie ma przyjęcie kleiku wraz z nasionami ()łyżka całych nasion namoczona w szklance wody).