Lebiodka pospolita czyli majeranek dziki
Lebiodka pospolita to roślina wieloletnia, wysokości do 50 cm, o liściach jajowatych, ułożonych na łodydze nakrzyżlegle.
Kwiaty drobne, różowe lub różowolila. Lebiodka rośnie pospolicie na całym obszarze Polski w suchych i słonecznych miejscach, na brzegach lasów, wzgórzach, pastwiskach i przy drogach. Ziele charakteryzuje się przyjemnym zapachem, przypominającym majeranek prawdziwy. Z tego względu bywa wykorzystane jako przyprawa kuchenna (popularna zwłaszcza na południu Europy – oregano). Natomiast otrzymany z rośliny olejek eteryczny znajduje zastosowanie w perfumerii. Surowiec stanowią górne, niezdrewniałe pędy Rosiny zebrane w początkowym okresie kwitnienia, a więc w lipcu i sierpniu (kwitnie do jesieni). W skład chemiczny lebiodki wchodzi olejek eteryczny, zawierający m.in. tymol, karwakrol, poza tym substancje gorzkie, garbniki, fitosterol, żywicę i składniki mineralne, znaczne ilości witaminy C. Roślina ma działanie ogólnie zwiększające czynność wydzielniczą wątroby, żołądka, nerek, błon śluzowych i gruczołów potowych. Działa również przeciwskurczowo i przeciwbakteryjnie. Ziele lebiodki pomaga przy upośledzonym wydzielaniu żółci i złym trawieniu (odbijanie, wzdęcia i brak apetytu). Lebiodka wykazuje ponadto słabe właściwości wykrztuśne i może być stosowana w schorzeniach górnych dróg oddechowych, przy długotrwałym i uporczywym kaszlu (stanowi składnik gotowych preparatów przeciwkaszlowych).