Kozłek lekarski
Kozłek występuje dziko prawie w całej Europie oraz środkowej i północnej Azji.
W Polsce rośnie powszechnie, często w większych zespołach, na łąkach i w zaroślach, an glebach żyznych, dostatecznie wilgotnych. Jest to roślina wieloletnia, wysoka do dwóch metrów, o krótkim kłączu kształtu odwrotnie stożkowatego, z którego od dołu i z boku wyrastają liczne, cienkie, walcowate korzenie (kłącze z korzeniami przypomina koźlą brodą, dlatego nazwa rośliny – kozłek). Kozłek w pierwszym roku wegetacji wykształca rozetę pierzastych liści, a w drugim prosto wzniesioną, ulistnioną, sztywną często fioletowawą łodygę, liście naprzeciwległe, pierzaste, kwiaty różowe lub białoróżowe, zebrane na szczycie w baldachokształtne wiechy. Owocem jest niełupka opatrzona pierzastym puchem. Roślina występuje w kilku odmianach różniących się wysokością łodyg oraz wyglądem liści. Surowiec otrzymuje się z 3 odmian. Surowiec stanowią kłącza z korzeniami zebrane ze stanu naturalnego i z upraw (rośliny hodowane mają silniej rozwinięty system korzeniowy niż dziko rosnące). Organa podziemne wykopywane są jesienią lub w maju, przed kwitnieniem rośliny. Suszy się je w temperaturze do 35 stopni Celsjusza. Kozłek po wysuszeniu ma charakterystyczny „walerianowy” zapach, którego nie wyczuwa się w świeżej roślinie. W skład chemiczny kozłka wchodzi olejek eteryczny zawierający monoterpeny, seskwiterpeny i dwuterpeny.