Karczoch zwyczajny
Roślina w stanie dzikim nie występuje, znana jest natomiast z upraw rozpowszechnionych zwłaszcza na południu Europu (Włochy, Hiszpania, południe Francji) oraz w Azji, Afryce i w południowych rejonach Stanów Zjednoczonych.
W naszych warunkach klimatycznych nie przetrzymuje zimy (znosi tylko niewielkie przymrozki do -2 stopni Celsjusza) i z tego powodu jest uprawiana w cyklu jednorocznym. Karczoch jest rośliną wysoką do 1,5-2 m, o łodygach słabo rozgałęzionych i dużych liściach pierzastodzielnych, szarawozielonych, najczęściej zatokowato kolczastych. Kwiaty barwy niebieskawej , zebrane są w duże kuliste koszyczki (średnicy do 25 cm), pokryte od dołu zgrubiałymi łuskami okrywy, ułożonymi w kliku rzędach. Owocem jest niełupka długości do 7 mm. Karczoch jest uprawiany głownie jako warzywo o wysokich wartościach smakowych i dietetycznych, polecane zwłaszcza w schorzeniach wątroby oraz w miażdżycy. Spożywa się dno niedojrzałych kwiatostanów i zgrubiałe, mięsiste nasady łusek dolnych rzędów okrywy koszyczka. W lecznictwie stosuje się ziele karczocha zwyczajnego, tj. części nadziemne rośliny (przede wszystkim liście) zebrane przez lub w czasie kwitnienia. Uprawa karczochów dla potrzeb lecznictwa (liści) jest znacznie łatwiejsza niż produkcja warzywnicza (kwiatostanów). Ponadto dla celów leczniczych można wykorzystać odrosty roślin po ścięciu jadalnych koszyczków (zbierane późną jesienią, listopad).