Głóg jednoszyjkowy oraz głóg dwuszyjkowy
W Polsce spotyka się oba gatunki w lasach i zaroślach. Jednakże bardziej rozpowszechniony jest głóg jednoszyjkowy, który występuje na nizinach, natomiast głóg dwuszyjkowy częściej rośnie w niższych partiach górskich. Obie rośliny są również hodowane w parkach i ogrodach jako krzewy ozdobne. Głóg jednoszyjkowy jest rozgałęzionym, ciernistym krzewem, dorastającym do 6 metrów wysokości, o silnie zdrewniałych gałązkach, opatrzonych krótkimi, grubymi kolcami. Liście są 3-5-klapowe, głęboko wcięte. Blaszka liściowa wzdłuż nerwu jest obustronnie miękko owłosiona. Kwiaty biało kremowe, o jednym, słupku, zebrane są na szczycie w wielokwiatowe baldachogrona. Roślina kwitnie w końcu maja. Owocem jest jednonasienny pestczak od jasno koralowej do czerwonobrunatnej barwy.
Owoce dojrzewają jesienią, do października. Głóg dwuszyjkowy jest podobnym, lecz niższym krzewem, osiągającym wysokość do 4 metrów. Wykształca on liście trójklapowe, w zarysie jajowate. Od głogu jednoszyjkowego różni się głównie ilością słupków (2-3). Owocem jest również pestczak z 2 (rzadziej 3) pestkami. Surowiec leczniczy stanowią kwiatostany wraz z towarzyszącymi liśćmi obu gatunków głogu, zebrane w początkowym okresie kwitnienia (maj i czerwiec) i szybko wysuszone. Surowiec ma specyficzny słaby zapach i gorzkawy smak. W lecznictwie wykorzystuje się również owoce, które zbiera się jesienią, kiedy zaczną czerwienieć, ale nie są jeszcze dojrzałe.