Dziurawiec zwyczajny czyli świętojańskie ziele
Dziurawiec zwyczajny to roślina wieloletnia, wysokości około 60 cm, o prosto wzniesionych i w górze silnie rozgałęzionych łodygach. Liście naprzeciwległe, przeświecająco kropkowane (zbiorniki olejowe), dzięki czemu blaszka liściowa wydaje się podziurkowana (stąd nazwa rośliny – dziurawiec). Na powierzchni liścia można zauważyć również drobne, ciemne punkty, zbiorniki z czerwonobrunatną substancją, zwaną hyperycyną. Ciemne punk ty występują także na szczytach i brzegach płatków korony oraz kielicha kwiatów. Kwiaty barwy żółtej są promieniste o pięciu płatkach, zebrane na szczytach pędów w gęste baldachogrona. Owocem wielonasienna torebka o 3 komorach. Charakterystyczną cechą dziurawca jest, po roztarciu świeżych pąków, kwiatów lub liści wydzielanie ciemnoczerwonego soku barwiącego skórę.
Dziurawiec występuje powszechnie w Europie, Azji, a nawet na północy Afryki. Rośnie na suchych słonecznych łąkach, polach, miedzach, w widnych zaroślach, na brzegach lasów. Niekiedy występuje masowo, zwłaszcza w Polsce południowej. Surowcem jest ziele dziurawca, zbierane od początku kwitnienia do pełnego rozkwitu (czerwiec, lipiec). Ścina się wierzchołki pędów, pomijając przekwitłe i owocujące. Po ścięciu szczytowych pędów Rosina zakwita po raz drugi (w sierpniu), co umożliwia ponowny zbiór surowca. Ziele dziurawca suszy się na powietrzu w cieniu w cienkich warstwach lub w suszarniach w temperaturze nie wyższej niż 35 stopniu Celsjusza. Surowiec nie ma zapachu, smak ma nieco ściągający, gorzkawy.