Cykoria podróżnik czyli podróżnik błękitny
Roślina wieloletnia, szorstko owłosiona, wysokości centymetrów o długim, rozgałęzionym, brunatnym korzeniu. Wykształca charakterystyczną rozetę przyziemnych liści oraz słabo ulistnioną łodygę. Liście łodygowe są lancetowate, nieco wcinane lub całobrzegie.
Kwiatostany koszyczkowe, złożone z błękitnych, rzadziej białych lub różowych kwiatów, które wyrastają na szczytach gałązek oraz w kątach górnych liści. Owoce jest niełupka z wieńcem łusek na szczycie. Roślina kwitnie od lipca do sierpnia. Cykoria podróżnik rośnie pospolicie w Polsce na nizinach i niższych terenach górskich, przy drogach, na miedzach, pastwiskach, kamienistych i piaszczystych nieużytkach. Jest również uprawiana do celów przemysłowych w odmianie o silnie rozwiniętym systemie korzeniowym, który jest używany do produkcji cykorii, znanej namiastki kawy prawdziwej. Surowcem leczniczym jest głównie korzeń cykorii. Wykopuje się go pod koniec października, myje, kroi na mniejsze kawałki i suszy w temperaturze od czterdziestu do pięćdziesięciu stopni Celsjusza. Surowiec jest bez zapachu, smak ma wyraźnie gorzki. Zastosowanie znajduje również ziele cykorii, szczególnie młode liście jedzone na surowo jako sałata Dostarczają one organizmowi znacznych ilości składników mineralnych oraz witamin. Ziele zbiera się w lipcu – sierpniu, na początku kwitnienia rośliny. Cykoria ma działanie pobudzające czynność wydzielniczą żołądka, słabe żółciopędne i moczopędne.