Brzoza brodawkowata oraz brzoza omszona
Brzoza brodawkowata jest wysokim, rosnącym do 20 m drzewem, białą korą. Młode pędy są zwisające i mają brunatną korę pokrytą obficie gruczołkami (stąd nazwa – brzoza brodawkowata). Liście na gałązkach ustawione są skrętolegle. Kwiatostany męskie – kotkowate, wykształcają się jesienią, żeńskie, widoczne w zimie lub na wiosnę, ukryte są w pączkach na skróconych pędach. Brzoza omszona jest drzewem mniejszym, rzadziej spotykanym. Rośnie w miejscach wilgotnych, pałąkach i torfowiskach. Liście ma mniejsze, bardziej okrągłe, o brzegach płytko, nierówno ząbkowanych.
Młode liście są omszone, starsze zachowują po spodniej stronie kępki włosów zebrane w kątach nerwów. Oba gatunki brzozy dostarczają surowca leczniczego, którym są liście, rzadziej pączki zebrane na wiosnę. Liście zbiera się w maju, wkrótce po rozwinięciu, gdy są jeszcze lepkie od żywicy. Suszy się w cienkich warstwach, w cienistych i przewiewnych miejscach. Surowiec źle wysuszony łatwo zlepia się pleśnieje. Na wiosnę po głębokim nacięciu gałęzi brzozy lub wywierceniu otworu w pniu, otrzymuje się litry dziennie soku brzozowego (bzowina). Jest to opalizujący, mętny płyn o słodkawym, bardzo przyjemnym smaku i delikatnym aromacie. Zabieg tej niestety niże uszkodzić drzewo, dlatego wykonuje się go głównie na drzewach przeznaczonych do wycięcia. Roślina ma działanie moczopędne, „czyszczące krew” oraz przeciwreumatyczne.