Borówka czarnica czyli czarna jagoda
Roślina występuje w lasach iglastych lub mieszanych środkowej i północnej Europy, Ameryki Północnej i Azji. W Polsce pospolita na nizinach oraz w Karpatach. Rośnie zwykle w rozległych zespołach w podszyciu lasu, prawie bez współudziału innych gatunków, które nie wytrzymują z nią rywalizacji.
Borówka czernica jest krzewinką wysokości cm o prosto wzniesionych, gładkich, kanciastych łodygach. Liście ma cienkie, skórzaste, jasnozielone, opadające jesienią. Kwiaty dzbanuszkowate, różowo zielone, które wyrastają pojedynczo z kątów liści. Owoc to soczysta, ciemnofioletowa z sinawym nalotem jagoda, znana i powszechnie lubiana. Należy odróżniać borówkę czernicę od borówki bagiennej – „pijanicy”, rosnącej na bagnach i miejscach wilgotnych, która ma jagody nieco większe, bardziej kwaśne, barwą i kształtem przypominające małą śliweczkę. Jagody te, choć nie są trujące, nie mają znaczenia leczniczego w takim stopniu jak czernica. Przy rozcieraniu w palcach barwią skórę na kolor brunatno zielony (czarna jagoda – na fioletowy). Owoce czarnej jagody zbiera się (ręcznie lub specjalnymi grzebieniami) przed całkowitym dojrzeniem. Suszy się je, po uprzednim przewiędnięciu, najlepiej na słońcu lub w suszarni w temperaturze początkowo 30 stopni Celsjusza, a potem nie przekraczającej 60 stopni Celsjusza. Po wysuszeniu owoce są pomarszczone, barwy niemal czarnej, o smaku nieco ściągającym. Suszone w temperaturze początkowo zbyt wysokiej są popękane., Dobrze wysuszone owoce można przechowywać do 4 lat. Liście suszy się w cieniu w temperaturze 40 stopni Celsjusza.