Bez czarny czyli bez aptekarski
Bez jest to krzew występujący na całym obszarze Polski w zaroślach, wilgotnych lasach, na nieużytkach i przy domostwach. Dorasta do 5 m wysokości, wykształca duże, pierzaste liście, złożone z wydłużonych listków. Kwiaty drobne, biało-kremowe o charakterystycznym, duszącym zapachu, zebrane są w okazałe płaskie kwiatostany, umieszczone na szczytach gałązek. Owocem jest pestkowiec, drobny, początkowo zielony, później po dojrzeniu soczysty, czarnofioletowy.
Owoce zebrane są w płaskie baldachokształtne owocostany. Niedojrzałe, jeszcze zielone, są toksyczne, zawierają bowiem związek – sambunigrynę, który podczas rozpadu uwalnia trujący cyjanowodór. Owoce całkowicie dojrzałe (ciemnofioletowe) nie zawierają sambunigryny, przez co tracą trujące właściwości i mogą być podawane w przetworach nawet małym dzieciom. Surowcem leczniczym są nie tylko owoce, lecz również całe, świeżo rozwinięte kwiatostany. Kwiaty zbiera się w maju i czerwcu, suszy w cienkich warstwach (najlepiej zawieszając całe kwiatostany na sznurkach). Przy niewłaściwym suszeniu surowiec łatwo ulega fermentacji (zaparzeniu) i ciemnieje. Po wysuszeniu obrywa się same kwiatki z szypułek i przechowuje w szczelnie zamkniętych puszkach. Owoce zbiera się w sierpniu lub wrześniu (po zupełnym dojrzeniu) i przerabia na soki, dżemy lub powidła. Owoce można również suszyć w podobny sposób jak kwiaty (w suszarniach, w umiarkowanej temperaturze, rozłożone na sitach w jednej warstwie.